Το Ταβιάνο βρίσκεται στη νότια Απουλία, στη χερσόνησο του Σαλέντο, ελαφρώς εσωτερικά από τις ακτές του Ιονίου. Είναι μια πόλη που ορίζεται λιγότερο από άμεσα οπτικά ορόσημα και περισσότερο από την ενσωμάτωσή της σε ένα ευρύτερο γεωργικό και πολιτιστικό τοπίο που εκτείνεται σε αυτό το μέρος της νότιας Ιταλίας.

Ο αστικός ιστός είναι συμπαγής και λειτουργικός, με ένα δίκτυο δρόμων οργανωμένο γύρω από μικρές πλατείες και τοπικά σημεία συγκέντρωσης. Η αρχιτεκτονική είναι μέτρια - χαμηλά κτίρια από ανοιχτόχρωμη πέτρα ή γύψο, διαμορφωμένα περισσότερο από την πρακτικότητα παρά από τη διακόσμηση. Στο κέντρο βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου, η οποία αγκυροβολεί την κεντρική πλατεία της πόλης και παρέχει ένα σημείο εστίασης για την κοινοτική ζωή.

Η ταυτότητα του Ταβιάνο είναι στενά συνδεδεμένη με τη γεωργία. Η γύρω γη καλλιεργείται εντατικά, με αμπελώνες, ελαιώνες και χωράφια που εκτείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτό το παραγωγικό τοπίο καθορίζει τόσο την οικονομία όσο και τον οπτικό χαρακτήρα της περιοχής, δημιουργώντας μια αίσθηση συνέχειας μεταξύ πόλης και υπαίθρου.

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η ακτή του Ιονίου, με παραθαλάσσιες περιοχές όπως η Μαρίνα ντι Μανκαβέρσα που προσφέρουν πρόσβαση σε βραχώδεις ακτές και μικρούς κολπίσκους με καθαρά νερά. Αυτές οι παράκτιες ζώνες δημιουργούν αντίθεση με την ηρεμία της ενδοχώρας του Ταβιάνο, αλλά παραμένουν συνδεδεμένες μέσω σύντομων, άμεσων διαδρομών.

Η ίδια η πόλη διατηρεί έναν σταθερό, τοπικό ρυθμό, σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτη από τον τουρισμό μεγάλης κλίμακας. Η καθημερινή ζωή ξεδιπλώνεται μέσω αγορών, μικρών επιχειρήσεων και εποχιακών γεωργικών κύκλων και όχι μέσω δραστηριότητας που καθοδηγείται από τους επισκέπτες.

Αυτό που ορίζει το Ταβιάνο είναι η γειωμένη απλότητά του: ένας τόπος χωρίς δραματική γεωγραφία ή αρχιτεκτονικό θέαμα, όπου η ταυτότητα διαμορφώνεται από τη χρήση γης, τη ρουτίνα και την εγγύτητα με τη θάλασσα και όχι από την άμεση οπτική επίδραση. Αισθάνεται σταθερή, συνεχής και στενά συνδεδεμένη με τους ρυθμούς της γύρω περιοχής του Σαλέντο.