Το Polignano a Mare είναι μια εντυπωσιακή παραθαλάσσια πόλη στη νότια Ιταλία, όπου οι λευκοί ασβεστολιθικοί βράχοι υψώνονται ακριβώς πάνω από την Αδριατική Θάλασσα, δημιουργώντας μια από τις πιο εντυπωσιακές οπτικά αστικές-παράκτιες διεπαφές της χώρας. Η πόλη μοιάζει σκαλισμένη στον ίδιο τον βράχο - στενοί δρόμοι, ξαφνικά μπαλκόνια και ανοίγματα στην πέτρα που αποκαλύπτουν απότομη, φωτεινή θέα στο ανοιχτό νερό.

Το πιο εμβληματικό χαρακτηριστικό είναι ο μικρός όρμος Lama Monachile, μια στενή παραλία σφηνωμένη ανάμεσα σε κάθετους βράχους και διασχιζόμενη από μια παλιά ρωμαϊκή γέφυρα. Το νερό εδώ είναι έντονα καθαρό και βαθύ μπλε, αλλά ο χώρος είναι συμπιεσμένος - θάλασσα, πέτρα και ουρανός συναντώνται σε ένα περιορισμένο αμφιθέατρο γεωλογίας. Δίνει την εντύπωση ενός κρυμμένου κολπίσκου που ανακαλύφθηκε αντί να σχεδιαστεί.

Πάνω από την ακτογραμμή, το ιστορικό κέντρο απλώνεται σε έναν λαβύρινθο από ασβεστωμένα σοκάκια και βεράντες. Τα κτίρια στοιβάζονται ακανόνιστα κατά μήκος της άκρης του βράχου και πολλές κατασκευές ανοίγουν απευθείας προς τη θάλασσα, δημιουργώντας ξαφνικές, σχεδόν θεατρικές απόψεις. Η αρχιτεκτονική είναι απλή αλλά εκφραστική, διαμορφωμένη από την έκθεση στον άνεμο και το αλάτι περισσότερο παρά από το στολίδι.

Ένα ιδιαίτερα διακριτικό στοιχείο της πόλης είναι η σχέση της με τις θαλάσσιες σπηλιές και τις φυσικές κοιλότητες στον ασβεστόλιθο. Μερικές από αυτές τις κοιλότητες έχουν προσαρμοστεί σε μοναδικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου εστιατορίου Grotta Palazzese στην πλαγιά του βράχου, όπου ο ήχος των κυμάτων αντηχεί μέσα από τον βραχώδη θάλαμο κάτω από την πόλη.

Πέρα από τον ιστορικό πυρήνα, η ακτογραμμή εναλλάσσεται μεταξύ απόκρημνων βράχων και μικρών βραχωδών πλατφορμών όπου οι ντόπιοι κατεβαίνουν για να κολυμπήσουν. Η Αδριατική εδώ δεν είναι αμμώδης ή σταδιακή - είναι άμεση, βαθιά και διαφανής, δίνοντας έμφαση στην κατακόρυφοτητα παρά στο πλάτος της ακτογραμμής.

Αυτό που ορίζει το Polignano a Mare είναι η ένταση μεταξύ ανοιχτότητας και περίφραξης: απέραντη θέα στη θάλασσα που φαίνεται από στενά περιορισμένους πέτρινους χώρους. Αισθάνεται αιωρούμενη πάνω από το νερό, ένας οικισμός ισορροπημένος στην άκρη του ασβεστόλιθου, όπου το τοπίο είναι λιγότερο κάτι που πλησιάζεις και περισσότερο κάτι που συνεχώς πέφτει από κάτω σου.