Η Πορτογαλία καταλαμβάνει το δυτικό άκρο της Ιβηρικής Χερσονήσου, απέναντι από τον Ατλαντικό Ωκεανό, με μια μακρά, συνεχή ακτογραμμή που διαμορφώνει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της. Η χώρα δίνει την αίσθηση εξωστρέφειας, ορίζεται από θαλάσσιους ορίζοντες, μεταβαλλόμενο φως και μια ιστορία στενά συνδεδεμένη με την πλοήγηση και την εξερεύνηση.

Η γεωγραφία μεταβαίνει σταδιακά από βορρά προς νότο. Στο βορρά, κοντά στο Πόρτο και την κοιλάδα Ντούρο, το έδαφος είναι πιο τραχύ και πράσινο, με αμπελώνες σε αναβαθμίδες λαξευμένους σε απόκρημνους λόφους κατά μήκος του ποταμού Ντούρο. Το τοπίο δίνει την αίσθηση υφής και πολυεπίπεδης υφής, διαμορφωμένο από τη γεωργία και την κίνηση των ποταμών.

Κινούμενο νότια προς τη Λισαβόνα, η χώρα ανοίγεται σε ευρύτερες εκβολές ποταμών και κυματιστούς λόφους. Η ίδια η Λισαβόνα είναι χτισμένη σε μια σειρά από πλαγιές με θέα στον ποταμό Τάγο, όπου η πόλη συναντά τον Ατλαντικό. Η δομή της ορίζεται από το υψόμετρο, τα σημεία θέας και μια συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ στενών δρόμων και πλατιών, φωτεινών ποταμών.

Πιο νότια, η περιοχή του Αλγκάρβε εισάγει έναν διαφορετικό παράκτιο χαρακτήρα - πιο ζεστό, πιο ξηρό και πιο σμιλεμένο από τη διάβρωση. Βράχοι, όρμοι και αμμώδεις παραλίες εναλλάσσονται κατά μήκος της ακτογραμμής, με νερό που είναι συχνά καθαρό και έντονα χρωματισμένο κάτω από το έντονο ηλιακό φως.

Σε όλη τη χώρα, οι μικρότερες πόλεις και οι αγροτικές περιοχές διατηρούν μια στενή σχέση με τη γη και την παράδοση. Τα ασβεστωμένα χωριά, οι πλακόστρωτες προσόψεις και τα γεωργικά πρότυπα - ελαιώνες, αμπελώνες και δάση φελλού - δημιουργούν μια συνεπή οπτική γλώσσα που συνδέει τις περιοχές μεταξύ τους παρά τις γεωγραφικές διακυμάνσεις.

Η ατμόσφαιρα της Πορτογαλίας διαμορφώνεται επίσης από τον πολιτιστικό της τόνο. Υπάρχει μια αισθητή αίσθηση συνέχειας μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, που εκφράζεται στην αρχιτεκτονική, τη μουσική και τους καθημερινούς ρυθμούς. Ο ήχος του Fado, με τον μελαγχολικό και στοχαστικό του χαρακτήρα, αποτυπώνει κάτι ουσιαστικό για την εθνική διάθεση - ενδοσκοπική, δεμένη με τη μνήμη και προσανατολισμένη προς τη θάλασσα.

Αυτό που ορίζει την Πορτογαλία είναι η ισορροπία της μεταξύ της άκρης και του εσωτερικού: μια χώρα σταθερά ριζωμένη στην ξηρά αλλά συνεχώς στραμμένη προς τα έξω. Ο Ατλαντικός δεν είναι απλώς ένα όριο αλλά μια παρουσία, που επηρεάζει το φως, το κλίμα και την ταυτότητα, ενώ τα εσωτερικά τοπία παρέχουν βάθος, υφή και συνέχεια σε όλες τις περιοχές.